Źródła podaj, że początki Płocka sięgają IX a X wieku. U schyłku tysiąclecia na dzisiejszym Wzgórzu Tumskim powstał warowny gród książęcy, a u jego stóp rozwinęła się wczesnośredniowieczna osada. W latach 1037–1047 Płock był stolicą krótkotrwałego państwa Miecława, wcielonego ponownie do Polski przez księcia Kazimierza II Odnowiciela.
wersja_pelnokolorowa

Za czasów króla Bolesława II Śmiałego (1058–1079) w grodzie ufundowano opactwo Benedyktynów. Wokół niego rozwinął się ośrodek naukowy i artystyczny. W 1075 r. ulokowano w Płocku siedzibę biskupstwa. W latach 1130–1144 wzniesiono romańską katedrę. Za rządów książąt Władysława II Hermana i jego syna Bolesława III Krzywoustego (1079–1138) Płock pełnił rolę głównego ośrodka władzy w Polsce. Po śmierci Krzywoustego w 1138 r. został stolicą dzielnicy Bolesława IV Kędzierzawego, a następnie księstwa dzielnicowego. W 1237 r., jako pierwsza na Mazowszu osada otrzymała z rąk księcia Konrada I Mazowieckiego prawo miejskie polskie. Jego zakres rozszerzył w 1255 r. książę Siemowit I. Gród i zamek były wielokrotnie niszczone podczas najazdów Rusinów, Prusów i Litwinów, najbardziej w latach: 1031, 1243, 1262, 1286 i 1325. Przejęcie przez Czechów w 1329 r. zwierzchności nad księstwem płockim wpłynęło na czasową marginalizację znaczenia Płocka. Po przejęciu księstwa w 1351 r. przez króla Kazimierza III Wielkiego Płock rozbudowano. Monarcha m.in. ufortyfikował miasto i zamek. Po jego śmierci dzielnica powróciła w granice księstwa mazowieckiego.

W 1495 r., po ostatecznym wcieleniu do Korony, Płock został stolicą województwa. W XV w. założono w mieście wodociągi i ufundowano szpital. W XVI w., czasach znacznego rozkwitu gospodarczego, obok handlu, istotną rolę ogrywało rzemiosło, głównie sukiennictwo oraz browarnictwo i gorzelnictwo. W 1511 r. wielki pożar strawił zamek i znaczną część miasta. W 1532 r. osunięcie się wiślanej skarpy przyczyniło się do zniszczenia części zamku. Podczas odbudowy wniesiono lub przebudowano, zgodnie z duchem renesansu, wiele budowli, m.in. katedrę. Wzmocniono mury miejskie i odrestaurowano zamek. W 1564 r. liczba budynków w Płocku – 600, była porównywalna do tej w Warszawie.

Okres świetności Płocka skończył się w XVII wieku. W 1603 r. w wyniku zarazy zmarło 2 tys. mieszkańców miasta. W 1616 r. spłonęło ok. 70% zabudowań. Kolejna zaraza w 1625 r. przyczyniła się do dalszej degradacji miasta. Płock dwukrotnie był niszczony przez Szwedów: w 1657, a następnie w 1705 roku.

Podczas II rozbioru Polski, w 1793 r. w Płocku nastały nowe rządy, które zapoczątkowały w nim wielkie zmiany: zmieniono układ przestrzenny miasta, zburzono m.in. mury miejskie i częściowo zamek, a fosę zasypano. Dla napływającej ludności niemieckiej założono Nowe Miasto. Po krótkim epizodzie Księstwa Warszawskiego (1807–1815), w którym Płock pełnił rolę stolicy departamentu i powiatu, w czasach Królestwa Polskiego kontynuowano regulację przestrzeni miejskiej. W początkach XIX w. w dawnym kościele Św. Trójcy założono teatr.W latach 1820–1830 istniało Płockie Towarzystwo Naukowe (reaktywowane w 1907 r.). Wybudowano szereg budynków w stylu klasycystycznym, w tym ratusz.

Po II wojnie światowej Płock stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. W 1960 r. rozpoczęto budowę zakładów przemysłu rafineryjnego i petrochemicznego. W 1975 r. miasto podniesiono do rangi stolicy województwa płockiego. Po kolejnej reformie administracyjno-samorządowej, od 1999 r. jest ośrodkiem powiatu i powiatem grodzkim w województwie mazowieckim.

Współcześnie Płock odgrywa także na zachodnim i północnym Mazowszu ważną rolę, jako ośrodek kulturalny, akademicki, naukowy, administracyjny i komunikacyjny.

Filmiki promocyjne:
Idealne miasto na weekend

I Love Płock